blog

Gábor Everraert: Stel prijs in voor meest nuttige onttrekking

Geen categorie

Vorige week was ik spreker op het congres ‘Herbestemmen is een werkwoord’, georganiseerd door de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Van zo’n titel gaat een proactieve houding uit en dat spreekt mij aan. Aan symposia, debatten en congressen overigens geen gebrek. De laatste vijf jaar worden over dit thema vanuit diverse invalshoeken veel bijeenkomsten georganiseerd.

Gábor Everraert: Stel prijs in voor meest nuttige onttrekking

De steeds terugkomende vraag is wat nodig is voor een geslaagde transformatie en hoe we per situatie moeten handelen. Een vraag die wat mij betreft niet 100 procent is te beantwoorden. Kennelijk blijft er voldoende animo om dit soort bijeenkomsten te organiseren tot het antwoord toch wordt gevonden.

Bij veel transformaties hoor ik vaak de echte vastgoedprofessional aangeven financiële kansen te zien. Deze week noemde een architect het treffend: ’Dan word je verliefd op een pand.’ Wat zij volstrekt logisch doen is een kans zien en beginnen. In hun achterhoofd hebben ze uiteraard ook de risico’s van het project gesignaleerd en vanuit goed ondernemerschap proberen ze deze te minimaliseren. Elk project kenmerkt zich uiteindelijk in maatwerk en doorzettingsvermogen. Als gemeentelijk projectmanager begeleid ik het project graag, want wij willen het eindresultaat niet in de weg staan. Met elke opgeleverde transformatie lijkt de oplossing voor de leegstand weer een stapje dichterbij te komen.

Tot dusverre een positief geluid en we kunnen gezamenlijk zeggen dat we succesvol zijn. Maar toch ben ik nog niet tevreden. Het is namelijk logisch dat iemand die financieel kansen ziet of iemand die gewoon passie heeft voor een object, er ook een goed project van maakt.

Wat we echter nog niet benoemen is wat we doen met de ‘niet-kansen’, de panden waar niemand verliefd op wordt of waar niemand brood in ziet. Dit ligt volgens mij aan het feit dat we in Nederland nog steeds om de hete brij heen draaien en alle betrokken partijen verwachtingsvol naar elkaar kijken. De overheid probeert vooral de ruimtelijke gevolgen van de leegstand te bestrijden, terwijl het bedrijfsleven de financiële consequenties onder ogen probeert te komen. De niet-kansen zijn daarin niet aantrekkelijk. Niemand wil erkennen dat zijn vastgoed het vastgoed is dat wordt betiteld als kansarm of zelfs kansloos. En ik zie ook nog geen politieke bestuurders die deze boodschap aan een eigenaar durven over te brengen. Het gevolg daarvan kan zijn dat we over tien of twintig jaar nog steeds in dezelfde situatie verkeren.  

Alle begin is moeilijk. Maar om onttrekking geliefd te maken moet men volgens mij beginnen met een aanmoedigingsprijs. Naast de verschillende bestaande awards voor beste transformatie, gebiedsontwikkeling, architectuur et cetera is het misschien tijd voor de meest nuttige onttrekking van Nederland-award. De winnaar kan rekenen op bijzonder veel complimenten en bijval van alle partijen.

Ondanks dat mijn voorstel voor de award het niet heeft gehaald bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed was de bijeenkomst toch boeiend. Naast de algemene vaststelling dat transformatie maatwerk is waarbij de marges flinterdun zijn, heb ik ook geleerd dat de gemiddelde ondernemer maar wat blij is met een meewerkende gemeente. De eye-opener was één dame die door het intensieve contact met de gemeente inmiddels al sprak over ‘mijn ambtenaar’. Voorlopig zal ik de kansvolle projecten zeker nog begeleiden en op de volgende bijeenkomst deel ik graag weer mijn ervaring.

Gábor Everraert, projectmanager Transformatie bij Stadsontwikkeling gemeente Rotterdam.
Stem op Gábor Everraert. Ga hier naar het stemformulier.

Reageer op dit artikel