blog

Overgangsgeneratie

Geen categorie

Mijn vader ging een paar decennia geleden wekelijks naar een groothandel in kantoorinrichting om nieuwe tekenborden en ander materiaal aan te schaffen.

Zijn snelgroeiende architectenbureau in Vlissingen nam wekelijks nieuwe werknemers in dienst. Hij vertelde thuis ook graag over de vele sollicitatiegesprekken, die hij voerde. De klap kwam halverwege de jaren tachtig. Nog voor de bouw- en vastgoedsector in volle hevigheid de woningcrisis voelden, sloten architecten in snel tempo hun kantoren – de meeste medewerkers verlieten de sector om nooit meer als architect te werken. Sommigen zagen al tijdens hun studie dat ze een beroep kozen waarin geen werk zou zijn. Leo Uittenbogaard, directeur van de Amsterdam School of Real Estate kan zich die situatie nog goed herinneren. ‘In heel veel ondernemingen in de sector was nog heel lang een ontbrekend leeftijdscohort te zien: er waren jarenlang geen instromers.’ Hij vreest dat dit scenario zich nu herhaalt, want het aantal jonge mensen dat voor de vastgoedbranche kiest, is fors gedaald.

Staat de vastgoedsector inderdaad een dramatisch arbeidsmarktscenario te wachten? Dreigt er een braindrain door vertrekkende mensen of een achterstand aan kennis door gebrek aan instroom? Of is het juist de vergrijzing die ervoor zorgt dat de sector zich vernieuwt?

Vastgoedmarkt vraagt in deze editie negen professionals naar hun visie op de arbeidsmarkt in de vastgoedsector – van directieleden bij ontwikkelaar- en adviesorganisaties tot een communicatieadviseur bij Far West, die persoonlijk slachtoffer werd van de gevolgen van de crisis. De reacties variëren van ‘een verloren generatie’ tot ‘we hebben het ergste al gehad’. Interessant is te horen hoe verschillende ondernemingen denken over het werken met ZZP’ers.

Het meest nuchtere commentaar komt van Eric de Clercq Zubli van Jones Lang LaSalle, die waarschuwt voor doemdenken. Hij ziet bij zijn eigen organisatie en bij andere, dat er wel degelijk weer nieuwe jonge mensen, zoals trainees, worden aangesteld en beschouwt de uitstroom door vergrijzing als een kans. En zo liep het eind jaren tachtig ook: het was die crisis die direct leidde tot de oprichting van de Amsterdam School of Real Estate. Een heel ander kaliber professionals ging vervolgens werken binnen de branche, die zich niet alleen herstelde maar ook tot grote bloei kwam.

En dat is op dit moment ook de opinie die doorklinkt in de reacties: het vet is van de botten, de populatie in de branche is kleiner maar professioneler geworden. Wie goed is, vindt (opnieuw) werk binnen de sector, maar wellicht in een ander segment.

En, om het persoonlijke verhaal rond te maken, ook dat herken ik uit persoonlijke ervaring: na de verkoop van zijn bureau bleef mijn vader trouw aan de bouw- en vastgoedsector, maar werkte nooit meer als architect.

Deze column is eerder gepubliceerd in Vastgoedmarkt mei 2011.

Reageer op dit artikel