Tom Berkhout

Wonen is een noodzaak. Eigenlijk speelt deze primaire levensbehoefte in elke editie van Vastgoedmarkt zijn dominante rol in tal van variaties. Ik noem: de lusten en lasten van de eigen woning, het gedoe om de hypotheekrenteaftrek en de grillige huur- , woningbeleggings-, grond-, financierings- en bouwmarkt.

Het dak van een gebouw, voor veel gebouweigenaren 'een plek met veel onnutte meters', begint  zo langzamerhand een heuse business case op te leveren.

De politiek meent de realiteit van alledag bij te kunnen sturen met fiscale maatregelen. Belastingvoordelen of juist heffingen moeten gewenst handelen stimuleren, dan wel ongewenst gedrag ontmoedigen.

Mocht regeren vooruitzien zijn, dan kijkt de Nederlandse politicus het liefst naar zijn tenen.

Ik mocht in oktober 2018 weer een week college geven in Moskou op de Presidentiële Academie Ranepa. Voor een business meeting werd mij gevraagd aandacht te besteden aan het (economisch) waarderen en taxeren van historisch vastgoed.

Mijn vorige column (4 september 2018) eindigde ik met het vermoeden dat partijen zouden gaan waarschuwen voor een overkokende vastgoedmarkt.

Met veel tromgeroffel presenteerde de Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants (NBA) tijdens de Provada de tweede 'publieke managementletter' voor de vastgoedsector.

Mijn vorige column, 'Trumpiaans klaroengeschal: (wamte)pompen of verzuipen', had de provocerende strekking: we roepen maar wat, we weten nog niet hoe we het moeten doen.

De Amerikaanse president Trump heeft de gewoonte via Twitter allerlei voornemens de wereld in te slingeren.

Uitgerekend minister Ollongren, portefeuillehouder Wonen en Ruimtelijke Ordening en lid van een partij die nooit te beroerd leek om taboes te doorbreken (D66), heeft van overheidszijde de doos van Pandora dan toch welbewust geopend.