nieuws

‘Ik ben geen Don Quichot in de woestijn’

Geen categorie

Een aantal jaren geleden was hij een van de belangrijkste private beleggers en ontwikkelaars in Nederland. Inmiddels is Roger Lips in de media neergezet als dé paria van het commercieel vastgoed. Zijn vastgoed-BV’s worden ontmanteld door curatoren en banken en ‘zijn vastgoed’ wordt bij veiling tegen dumpprijzen verkocht. Zelf koos hij samen met zijn gezin voor een vrijwillige ballingschap in Dubai. ‘Ik weet dat de media aangespoord door de curatoren, mij een crimineel noemen met maar een doel, het vereenvoudigen van het leegroven van de boedel door diezelfde curatoren.’

Wat de media de afgelopen jaren ook over hem hebben geschreven, Roger Lips (51) kan niet als een vastgoedavonturier worden weggezet, die op de golven van de vastgoedhausse boven is komen drijven. Hij studeerde bedrijfseconomie in Tilburg en zit al 25 jaar in het vastgoed met aansprekende projecten. Hij behoorde ook tot een illuster klasje dat tussen 1991 tot 1993 de MRE-opleiding in Amsterdam met succes doorliep.

De vastgoedportefeuille, die de altijd vriendelijke, maar mediaschuwe Lips weet op te bouwen, mocht er wezen. Via de Lips Capital Group en Burgfonds verzekert hij zich van een enorme portefeuille, ondergebracht in 157 bv’s. ‘Ik schat dat op het hoogtepunt van de markt mijn vastgoedportefeuille meer dan 1 miljard euro bedroeg gefinancierd met hypothecaire leningen van gerenommeerde banken zoals Bouwfonds Property Finance/SNS PF – nu Propertize, FGH Bank, ABN Amro en de Duitse bank HSH. Die portefeuilles waren geleveraged met 60 procent vreemd en 40 procent eigen vermogen. De vastgoedcrisis maakte afwaarderingen noodzakelijk. Vooral ontwikkelingsprojecten werden zwaar geraakt door gebrek aan nieuwe huurders en geringe belangstelling van beleggers, waardoor ze snel ‘uit de tijd en uit de budgetten’ liepen. Bij de financiering van ontwikkelingsprojecten werd vaak de te betalen rente tot aan de verkoop bij de lening opgeteld, de belangrijkste oorzaak voor de problemen van Propertize. Voor beleggingsvastgoed was een waardedaling niet direct bedreigend, de cashstromen uit de reguliere beleggingsportefeuille hebben er altijd voor gezorgd, dat aan renteverplichtingen kon worden voldaan tenzij er in overleg ontwikkelingsprojecten mee werden gefund.’

Gevecht

Inmiddels is Lips al twee jaar in een hevig gevecht verwikkeld met de curatoren en ABN Amro, die zich op zijn bv’s hebben gestort. Deze worden in hoog tempo failliet verklaard en ontmanteld. In de media is een beeld van Lips ontstaan, dat hij een vastgoedcrimineel is, die in hetzelfde rijtje thuishoort als veroordeelden in de Klimop-affaire.

Lips: ‘In tegenstelling tot wat wordt beweerd, beschik ik gewoon over mijn Nederlands paspoort en word ik ook niet in Dubai door Justitie gezocht. Ik ben nooit veroordeeld door een Nederlandse rechtbank. Het enige is dat ik in september 2013 door de rechtbank Den Bosch een maand ben gegijzeld, omdat ik mijn informatieplicht zou schenden. Toen duidelijk werd dat ik na een vrijlating onder voorwaarden in december opnieuw zou kunnen worden gegijzeld, heb ik Nederland verlaten. Zijn ze gek geworden in Nederland? Ik kan mijn strijd tegen banken en curatoren beter in vrijheid vanuit Dubai voeren, dan in volledige afzondering vanuit een gevangeniscel in Nederland.’

Groenhof

De problemen voor Lips beginnen in 2013. Hij woont dan al enige jaren in Zwitserland. Door de vastgoedcrisis worden zijn vastgoed-bv’s zwaar geraakt. Dat blijkt onder meer uit de gang van zaken rond winkelcentrum The Wall langs de A2, een ontwikkeling van het inmiddels opgedoekte Burgfonds, dat werd gefinancierd door Bouwfonds Property Finance/SNS PF – nu Propertize.

Lips: ‘Met Buck Groenhof, vanaf 2011 directeur bij SNS PF, heb ik afspraken gemaakt over de koop door SNS PF van The Wall in combinatie met het kwijtschelden van de openstaande schuld, in mei 2012 vastgelegd in een vaststellingsovereenkomst. In april 2013 besloot ABN Amro, vele decennia mijn vaste bankier, mijn persoonlijk faillissement aan te vragen. Dat lukte omdat men gemaakte afspraken ontkende. Volgens het faillissementsvonnis had de bank nog zeker 7,3 miljoen euro tegoed. Maar ABN Amro weet het allemaal ook niet meer zo goed, want ze zijn mijn dossiers ‘kwijtgeraakt’. SNS PF heeft twee weken na mijn private faillissement de notariële vaststellingsovereenkomst voor The Wall eenzijdig ontbonden en een claim van ruim 50 miljoen euro ingediend vanwege de restantfinanciering van The Wall. Hiervoor stond ik borg maar deze was feitelijk contractueel kwijtgescholden. Vanaf dat moment ben ik een speelbal geworden van banken en curatoren die zich met mijn persoonlijke faillissement en die van mijn bv’s zijn gaan bemoeien.’

Informatieplicht

Wat er hierna gebeurde, is in de media al breed uitgemeten. Lips probeert eerst zijn portefeuille te herfinancieren, wat lukt dankzij een bank in Londen, maar SNS PF weigert akkoord te gaan en executeert met enorme schade tot gevolg. Een hoger beroep tegen de beslissing van de rechtbank Den Bosch hem persoonlijk failliet te verklaren, heeft dankzij de claim van SNS PF evenmin resultaat. In september 2013 wordt hij gearresteerd voor een faillissementsgijzeling, vanwege schending van de informatieplicht. De curatoren verwijten hem onder meer het onttrekken van bezittingen en belangen aan het faillissement ten gunste van zijn vrouw en kinderen.

Lips: ‘Wat mij verweten wordt, is volstrekt onjuist. Ik heb in 2009 een vordering van mijn vrouw en een stichting op een van de Lips-vennootschappen overgenomen en geïncasseerd nota bene zonder mijn vrouw en de stichting geheel af te betalen. Hun vordering kwam voort uit verkoop van hun belangen in het Lips-concern In 2008 gaf SNS PF aan dat de organisatiestructuur gesimplificeerd moest worden en er een adequate governance met een meerkoppige directie gerealiseerd moest worden. Daarover zijn afspraken gemaakt. Zonder de inkoop van die belangen was de gewenste herstructurering onmogelijk. Mijn vrouw en de stichting bezaten die belangen overigens al vanaf 2003. In 2008/2009 – vier jaar voor het faillissement – hebben zij deze aan het Lips-concern verkocht tegen de vermogenswaarde ultimo 2008, die op basis van taxaties van het vastgoed en door KPMG op te stellen jaarstukken is bepaald. De feitelijke overdracht in 2009 heeft bijna een jaar op zich laten wachten, want de fiscus eiste een boekenonderzoek alvorens een ruling voor de herstructurering af te geven. Het is dus een langdurig en zeer goed afgewogen proces geweest, die kapitaaloverdracht aan mijn vrouw en kinderen, en het heeft dus niets te maken met een vooropgezet plan om geld te ontvreemden in verband met een mogelijk faillissement.’

Curatoren

Lips’ vertrek met vrouw en kinderen naar Dubai begin 2014, is voor curatoren geen belemmering de ontmanteling van zijn voormalige vastgoedimperium voort te zetten. Zijn privé vliegtuig wordt in opdracht van BNP Paribas geveild, alsook zijn villa in Uden in opdracht van ABN Amro. Propertize heeft dan – zomer 2013 – zijn woningportefeuille van 1000 woningen reeds geëxecuteerd. Ook FGH besluit een woningportefeuille van 450 woningen executoriaal te verkopen. De curatoren richten verder hun pijlen op zijn vrouw en kinderen. Banken laten zij ongemoeid.

Lips: ‘Dit alles heeft enorme verliezen en kapitaalvernietiging tot gevolg. De verkoop van die woningportefeuille door FGH heeft inmiddels plaatsgevonden, wat de opbrengst is weet ik niet. Die portefeuille stond niet onder water en nu de woningprijzen optrekken, zou het uitponden daarvan zelfs een behoorlijk positief resultaat hebben opgeleverd. Hetzelfde geldt voor de faillissementsaanvraag van ABN Amro. De curatoren plunderen mijn boedel en bv’s leeg en uiteindelijk blijft ABN Amro met een hoger verlies zitten dan wanneer zij met mij verder zou zijn gegaan. Op de curatoren na zijn er alleen verliezers, wat is het nut daarvan? De curatoren verdienen er persoonlijk flink aan – per april 2015 al zo’n 2,75 miljoen euro – ten koste van crediteuren. Het enige dat zij doen, is mij van obstructie betichten, dat maakt hun werk namelijk makkelijker.’

 Volgens Lips is de onafhankelijkheid van de rechtsgang in het geding, omdat er geen rekening wordt gehouden met persoonlijke relaties, werkzaam bij rechterlijke instanties waar rechtszaken worden behandeld. Men kent elkaar allemaal en wisselt regelmatig van functie. Zo is de echtgenote van mr. Ph.W. Schreurs, curator in het privé-faillissement van Lips, al vele jaren werkzaam bij het gerechtshof Den Bosch als collega van rechters (commissaris) die de faillissementen van de Lips-vennootschappen behandelen. Zijn boosheid en verontwaardiging hierover maakt hem alleen maar strijdvaardiger. ‘Het gaat met mijn gezin en mij naar omstandigheden goed, maar de curatoren en banken zijn uit op een totale destructie van mijn levenswerk,  gezin en toekomst. Ik begrijp de publieke verontwaardiging die is neergedaald over de vastgoedsector. Maar wat de curatoren in mijn private faillissement hebben laten zien, is alleen maar liegen, bedriegen en stelen. Daarover is ook strafrechtelijk aangifte gedaan. ABN Amro en SNS PF/Propertize proberen slechts hun eigen wanbeleid en wangedrag in de schoenen te schuiven van een klant aan wie ze eerder tientallen miljoenen hebben verdiend. Als ABN Amro en Propertize hun afspraken waren nagekomen, had dit alles niet hoeven te gebeuren.

Prato

Hoewel hij zich in Dubai zit te verbijten, geeft hij niet op. ‘Ik blijf vechten voor mijn gelijk zo nodig tot bij het Europese Hof. Een eerste stap is gezet. Via de Stichting Prato is Propertize nu gedaagd voor het betalen van vijf miljoen euro die onterecht is toegeëigend, maar daar zal het niet bij blijven. Het is opmerkelijk dat Propertize vier maanden uitstel trachtte te bedingen voor de behandeling van deze zaak en dat de curatoren die zich bezig houden met de ontmanteling van mijn bv’s, aan de achterzijde proberen vennootschappen om te trekken om deze claim naar zich toe te halen. Overigens sluit ik verdere rechtszaken tegen ABN Amro en Rabobank niet uit.’

De Stichting Prato zal zich verder, aldus Lips, gaan bezig houden met het mogelijk maken van promotieonderzoek naar de zorgplicht van banken in combinatie met de wederzijdse afhankelijkheidsrelatie tussen de banken, curator, de rechter-commissaris en de (plaatsvervangend) rechter voor en tijdens faillissementen. ‘Het wordt hoog tijd dat de feitelijke handelwijzen van de betrokken partijen eens wetenschappelijk worden getoetst aan wet- en regelgeving, alsmede de gedragsregels van de betrokken beroepsorganisaties. Mijn faillissement kan een goede casus zijn voor een grondige analyse. Geïnteresseerden kunnen zich melden.’

Over zijn toekomst en eventuele uitwijzing naar Nederland maakt hij zich momenteel geen zorgen. Hij weet dat hij op basis van een januari 2014 door curatoren gedane aangifte door het OM verdacht wordt van mogelijke criminele zaken. ‘Allemaal pour besoin de la cause, dat maakt het leegroven eenvoudiger. Maar ik heb niets gedaan dat niet door de beugel zou kunnen. Helaas zal dat zoals in veel gevallen pas na jaren blijken, dat is de bananenrepubliek Nederland: voorlopige hechtenis, het afstraffen door onderzoek , trial by media en het vernielen van een reputatie. Uitvoerders zijn rechter geworden en onschuldpresumptie is het raam uit gegooid. Naar Nederland of een ander Europees land zal ik voorlopig niet terugkeren, vanwege het risico aangehouden te worden. We leven in Dubai met hulp van vrienden en het vermogen van mijn vrouw en kinderen. Ik probeer hier een nieuwe toekomst op te bouwen, maar dat is niet makkelijk. Vooralsnog ben ik voortdurend bezig met het bestrijden van het ons aangedane onrecht. Ik heb vrijwel dagelijks contact met lotgenoten, slachtoffers van faillissementen en bijzonder beheerafdelingen van banken. Velen doorzien de juridische zaken niet, zijn zich niet eens bewust dat banken en curatoren de grens van de wet en het betamelijke met regelmaat – straffeloos – overschrijden. En als ze hun zaak aan de kaak stellen, wordt hen veelal de moed ontnomen, omdat rechters en rechters-commissarissen er zonder meer van uitgaan dat curatoren onafhankelijk en integer opereren, terwijl ze meestal in hun nadeel beslissen. Niemand ziet blijkbaar dat vaak enkel de boedel wordt leeggedeclareerd. In bijna geen enkel faillissement ontvangen schuldeisers iets. Ik heb curatoren en bijzonder beheer medewerkers leren kennen als gelegaliseerde criminelen. Er is sprake van corruptie en zelfverrijking. Via mijn blogs (lipleaks.org, onder pseudoniem The Fugitive; rdw), Twitter (@RogerLips; rdw), brieven en persoonlijke contacten getuig ik daarvan en lever bewijzen. Gelukkig heb ik nog steeds enkele goede vrienden die mij bellen, mailen en bezoeken, al valt het me bitter tegen dat ik van de meeste van mijn voormalige vastgoedrelaties niets meer hoor.’

Lips werd vaak verweten dat hij een harde en gewiekste onderhandelaar en zakenman was. ‘Dat mag men denken, maar ik heb altijd naar eer en geweten gehandeld, nooit met zwart geld gewerkt, mensen omgekocht of fraude gepleegd. Ik ben aangeschoten wild, ook door enkele journalisten die hun werk slecht doen en bevooroordeeld curatoren en banken napraten. Sommigen zullen me een Don Quichot noemen, een roepende in de woestijn. Ik zie dat anders, ik strijd met open vizier voor rechtvaardigheid, eerherstel en tegen leugens en verdraaiingen.’

Ruud de Wit is oud-hoofdredacteur van Vastgoedmarkt

Dit artikel is gepubliceerd in Vastgoedmarkt van september 2015 

Reageer op dit artikel