blog

Vriendin van Jan en hond van Patrick

Geen categorie

Er valt tegenwoordig weinig te lachen in het commercieel vastgoed. Vastgoedmarkt van augustus 2012 weerspiegelt die ernstige en bedrukte stemming. Onder meer in de pittige woordenwisseling tussen Gerard Zandbergen, directeur van het winkelonderzoeksbureau Locatus, en professor dr. Cor Molenaar, bijzonder hoogleraar eMarketing & Distance Selling.

De directe aanleiding voor die discussie is het boek van Molenaar met de titel Het einde van winkels? Als ik het kort door de bocht formuleer, is Molenaar van mening dat over vijf jaar een derde van alle winkels – voor niet-dagelijkse boodschappen – door internetverkopen is verdwenen. Zandbergen vindt dat het niet zo’n vaart zal lopen. Hij relativeert ook de huidige winkelleegstand in ons land en voor zover hiervan wel sprake is, dan is dat lokaal. Evenmin ziet Zandbergen in internet een echte bedreiging voor het winkelvastgoed. Die ziet hij wel in de vergrijzing van ons land.  Ouderen kopen minder.

Ik heb geen voorkeur voor een van de twee meningen. Het aardige van het boek van Molenaar is dat hij kiest voor een polemische opstelling; een insteek die tot denken aanzet. Zandbergen houdt vast aan de lijn die Locatus al tien jaar inneemt, namelijk dat het winkellandschap is gebaat bij  regelmatige aanpassingen, veranderingen en vernieuwingen en dat retailers en aanbieders van winkelvastgoed ervoor zorgen dat de consumenten blijven kopen. Crisis of niet. Hij voorspelt dat het leegstandsprobleem zich nog dit jaar stabiliseert. Als iemand die zelf de zestig ruim is gepasseerd; twee kinderen heeft die nog net puberen; én woonachtig is in een van krimpregio’s van ons land, zit ik meer op de lijn van Zandbergen. Ouderen hebben al veel spullen en dus minder behoefte aan de nieuwste snufjes. Ik ben bijvoorbeeld nog steeds tevreden met een Nokia van tien jaar oud, zolang  die maar blijft doen wat ie moet doen: telefoneren. Het klopt dat ik tegenwoordig minder in een ‘platenzaak’ ben te vinden, zeker nu ik Spotify heb ontdekt, maar voor een boek, een PC, een pak van Tommy Hilfiger of een Ikea-bankje ga ik nog steeds naar een fysieke winkel.

Wat wel duidelijk is – en daarin verschillen Molenaar en Zandbergen niet – is dat de economische  en demografische ontwikkelingen creatieve vernieuwingen en oplossingen vragen. En dat brengt me bij advertenties. In de gedrukte media staat de advertentieomzet al jaren onder druk. Ik herinner me nog de tijden dat Vastgoedmarkt vele paginagrote corporate advertenties bevatte. Maar toen ging het nog goed met de vastgoedsector en gold vooral het adagium: ‘Je bent wat je adverteert’.  Daarom heb ik bewondering voor Jan Kroese en Patrick Paternotte en hun collega’s van HB Kroese Paternotte, die zich al vele jaren in advertenties onderscheiden van hun concurrenten door hun  persoonlijke en humoristische advertenties.

Ik sluit niet uit dat u de paginagrote advertenties van deze retailmakelaar in Vastgoedmarkt van augustus (‘Wolf Paternotte heeft een schijthekel aan winkels’) en juni/juli (‘De vriendin van Jan Kroese kan geen winkel meer zien’) hebt gezien. Ook die in het februarinummer (‘De nieuwe collectie van 2012’) mag er zijn. Het zijn voorbeelden van hoe je op een persoonlijke en humoristische manier de boodschap kunt uitdragen van betrokken, professionele en tegelijk ook relativerende vastgoedprofessionals.

Ik daag daarom alle vastgoedondernemingen uit om onverwijld met ‘onze’ Ria contact op te nemen voor een soortgelijke ‘eigen’ advertentiecampagne, die communiceert met de lezer. Humor, bevlogenheid, ‘tongue in cheek’, betrokkenheid, relativering, creativiteit en professionaliteit zijn een aantrekkelijke advertentiemix. Ik ben ervan overtuigd: zo kom je pas echt uit de crisis.

Deze column van Ruud de Wit verscheen eerder in Vastgoedmarkt september 2012.

Reageer op dit artikel