blog

Onbegrijpelijk

Geen categorie

In mijn commentaar in Vastgoedmarkt van mei 2008 heb ik een aantal voetnoten geplaatst bij de manier waarop Rabobank is omgesprongen met de ambities om via de overname van Bouwfonds een echte vastgoedtopspeler in Nederland (en daarbuiten) te worden.

Ik heb daarbij ook de wat curieuze positie van Hans ten Cate aangestipt, die immers eerst Bouwfonds kocht voor ABN Amro en toen, nadat hij was overgestapt naar de raad van bestuur van Rabobank, dat kunstje nog een keer heeft gedaan. Sinds dit commentaar hebben zich twee bijzonder feiten voorgedaan.
Ten Cate is namelijk benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Een heugelijk gegeven voor iemand, die zich jarenlang sterk heeft gemaakt voor het midden- en kleinbedrijf en het zelfs tot een nominatie voor de Vastgoedmarkt Award 2007 heeft gebracht.

In het kader van zijn met grote media-attentie omgeven vertrek als lid van de raad van bestuur van de Rabobank Nederland gaf Ten Cate ook een aantal interviews. Een daarvan was met het Financieele Dagblad. In dat interview komt de Rabobank-topman met hoogst opmerkelijke uitspraken, onder meer over de Zuidas. Hij noemt het plan om in het Zuidas-gebied zestig wolkenkrabbers te bouwen op een dok over de A10-snelweg ‘buiten de menselijke maat’ en zegt over het voorarrest van een van de hoofdverdachten in het Bouwfondsschandaal, Jan van Vlijmen: ‘Wel ben ik ontsteld over het feit dat de hoofdverdachte maandenlang geïsoleerd in voorarrest zat. Dat kan kennelijk in Nederland zonder een proces.’

Het gekke is dat ik het met beide uitspraken eigenlijk eens ben, maar het toch stomme opmerkingen vind uit zijn mond. Bouwfonds MAB heeft namelijk een aanzienlijk belang in de Zuidas en dat betreft niet bepaald projecten waarmee het geweldig gaat. Als president-commissaris van Rabo Bouwfonds (ook na zijn pensionering als topman bij Rabobank; op zichzelf al opmerkelijk) lijkt het me niet verstandig je zo over de belangen van je medewerkers uit te laten. Zo veel zelfvertrouwen is er toch al niet meer bij die medewerkers van Bouwfonds MAB na alle fraudeverhalen.

En ook zijn opmerking over het voorarrest van Van Vlijmen is uit zijn mond ongepast. Als er iemand is die Bouwfonds – en dus ook de Rabobank – in een moeilijk pakket heeft gebracht, is dat Van Vlijmen wel. Je kunt nog zo sympathiseren met het persoonlijke leed van iemand die wordt verdacht van ernstige delicten, als nauw betrokken bestuurder moet je daar publiekelijk je mond overhouden. Als het allemaal klopt, wat over Van Vlijmen in de media wordt beweerd, dan verdient deze voormalige Bouwfonds-bestuurder en diens entourage dat begrip niet.

Medecommissaris bij Rabo Bouwfonds Cor van Zadelhoff zei dan ook, nadat hem om commentaar was gevraagd over de uitspraken van Ten Cate: ‘Ik kan het me niet voorstellen dat hij dit zo heeft bedoeld.’ Ik ben bang van wel. Ik heb nergens gelezen dat Ten Cate claimt verkeerd te zijn geciteerd of dat zijn uitspraken uit hun verband zijn gerukt. Medewerkers van Rabo Bouwfonds moeten inmiddels meer dan genoeg hebben van Ten Cate, te meer omdat hij iemand is die toch al geen tegenspraak duldt en ook in de interviews duidelijk laat merken dat hij alleen weet wat goed en verkeerd is. De boodschap zal duidelijk zijn: het wordt tijd dat deze arrogante bankier volledig met pensioen gaat en het oplossen van het Bouwfonds-probleem aan echte bestuurders met kennis van de markt overlaat.

Het wordt trouwens niet rustiger rond het Bouwfonds fraudeschandaal. Dat nu ook iemand als Harry Mens in de dossiers opduikt, is niet eens verbazingwekkend. Ik denk dat veel ingewijden nog steeds zitten te wachten op namen, die tot nu toe niet de kolommen van het Financieele Dagblad en de Volkskrant hebben gehaald. Wel tekent zich af, dat zo’n beetje elke deal waarbij Van Vlijmen en Hans van Tartwijk de afgelopen tien jaar betrokken zijn geweest, als potentieel verdacht lijkt te zijn aangemerkt.

Dat belooft nog wat en er moeten toch nog wel wat vastgoedbekenden zijn die slecht slapen. Duidelijk is verder dat een aantal personen, die eerder al als verdachte is aangemerkt, bezig is schoon schip te maken. De auto’s met belangstellende kopers voor de portefeuille van Harry Hilders rijden af en aan, hoor ik. Een deel van zijn portefeuille is al doorverkocht. Ik verwacht dat ook de woningdeal tussen Urban Interest en BPF Bouwinvest zijn langste tijd heeft gehad. Ik geef overigens Hilders gelijk. Het kan nog jaren duren voordat hij juridische zekerheid heeft of hij iets heeft gedaan dat niet door de beugel kon. Tot dat moment doet geen enkele institutionele partij meer zaken met hem en het (her)financieren van (nieuwe) projecten wordt dan erg moeilijk. Op de blaren zitten dus en proberen de pijn te verzachten.

NB Ik had dit commentaar al geschreven voordat ik dat van collega Wabe van Enk had gelezen in PropertyNL van 26 juni 2008. We zitten duidelijk op dezelfde lijn. Sindsdien zijn we ook nog geconfronteerd met de ellende bij Fortis. Mijn vertrouwen in Nederlandse topbankiers wordt er niet groter op. Ik heb het idee dat bankiers vooral met elkaar zitten te monopolyen en zich rijk rekenen met houten hotels en woningen. Dat allemaal ten koste van aandeelhouders en klanten. Het enige verschil is, dat je bij Monopoly bankroet kunt gaan, maar dat de bankiers er persoonlijk alleen waar exorbitant rijker van worden en nauwelijks verantwoording hoeven af te leggen.

Deze column is eerder gepubliceerd in Vastgoedmarkt juni/juli 2008.

Reageer op dit artikel