blog

Leven na Mipim 2009?

Geen categorie

Is er leven na de twintigste editie van de internationale vastgoedbeurs Mipim in Cannes? Ik ben er niet uit.

Ik geef eerlijk toe dat de net beëindigde editie positiever kan worden beoordeeld dan een aantal voorgangsters. Betere gesprekken, zakelijker ook, en minder zinloos vertier. Ook grotere zorgen bij veel aanwezigen over de marktomstandigheden, soms vertwijfeling en slechts hier en daar een positivo die de eerste sneeuwklokjes meende te kunnen bespeuren. Waarna hem direct werd gevraagd of dat niet de sneeuwklokjes van een jaar geleden waren?

Ernstige twijfels blijf ik houden over de zin van dit soort mega-evenementen. Ook deze keer was het voor iedereen een gegeven dat de echte waarde van de Mipim niet in het Palais des Festivals lag, maar daarbuiten: in de hotels, op de terrassen, in de bars, in de restaurants en in de vergaderzaaltjes in de stad. In de expositieruimten van het Palais, waar de stands van de betalende deelnemers waren opgesteld, was het ook deze keer aanzienlijk rustiger dan buiten in de zonneschijn. De standhouders betalen enorme bedragen aan vierkante meters, zijn nog veel meer kwijt aan de inrichting van de stands en daarnaast kosten ook de uitnodigingen voor drankjes, de bemanning van de stands en de catering een fortuin. En wat krijgen de vastgoedondernemingen die zich al deze moeite getroosten, ervoor terug? In feite heel weinig, want de tendens van de afgelopen jaren – dat de vierde dag, de vrijdag, al nauwelijks meer bezoekers trekt – lijkt nu ook te gelden voor de dinsdag en zelfs de donderdagmiddag.

Veel valt er ook in de stands van het Palais des Festivals niet te zoeken. Elke stand biedt veel van hetzelfde: een paar maquettes, een bar voor een drankje, een broodje en koffie. Verder wat folderwerk en een rustig hoekje om over deals te praten. Maar juist die deals bleven dit jaar uit. Een aantal standhouders had overigens bezuinigd. Ditmaal geen nieuwe stands, maar gewoon de oude stand van vorig jaar met een kwastje verf eroverheen. Ook de traditionele beurspickers, die alle stands afstropen op de zoveelste ballpoint, golfbal of doosje met pepermuntjes kwamen er dit keer bekaaid vanaf. De meeste standhouders hadden blijkbaar deze verplichte spulletjes dit keer maar thuis gelaten of hadden leftovers uit de magazijnen tevoorschijn gehaald.

Alles overziend vraag je je af waarom nog altijd zo’n 18.000 geregistreerde bezoekers – plus nog eens eenzelfde hoeveelheid Cannes-gangers die zonder de dure toegangskaart van bijna 1.400 euro over de boulevards liepen – deze jaarlijkse vastgoedbedevaart maken. ‘Netwerken’ hoor je het meest als verklaring of excuus. Alsof de branche daaraan al niet genoeg doet in het eigen land? Voor vastgoedondernemingen met veel internationale relaties kan Cannes nog wel een uitkomst bieden en dat geldt ook als ze over een aantal landendivisies beschikken. De Mipim bleek in het verleden dan vooral een uitgelezen moment om collega’s uit andere landen te ontmoeten. Maar juist dat soort bijeenkomsten worden buiten het Palais gehouden en rechtvaardigen dus niet de megabedragen die voor de stands binnen worden uitgegeven.

Mijn scepsis over de noodzaak van de Mipim betreft ook de Nederlandse vertegenwoordigingen, die juist Cannes gebruiken om met elkaar af te spreken terwijl ze dat toch beter in Nederland kunnen doen. Het blijft een vreemde gewaarwording om vijftig of meer Nederlanders – inclusief burgemeesters, wethouders en gedeputeerden – bij elkaar te zien zitten in een hotelzaal of restaurant aan de haven van Cannes of aan de Boulevard de la Croisette om over typisch Nederlandse onderwerpen te spreken als de hypotheekrenteaftrek, de leegstand in de Nederlandse kantorenmarkt, de dreiging van leegstand op A1-winkellocaties of de aantrekkelijkheid van ons land voor buitenlandse investeerders. Alsof dit soort zaken niet goedkoper in het eigen land aan bod kunnen komen. Die scepsis geldt overigens niet alleen de Mipim, maar ook bijvoorbeeld de Expo Real.

Ik vrees voor de Mipim-organisatie, die opnieuw van een succesvolle beurs spreekt – zou ik ook doen als ik de Mipim organiseerde – dat er volgend jaar nog minder mensen in maart naar Cannes zullen afreizen. In ieder geval zullen nog meer ondernemingen besluiten af te zien van een stand en als ze al komen, zich beperken tot het informele circuit langs de boulevards en in de haven. Zij zullen dan ook niet meer een dure toegangskaart kopen. Tenzij natuurlijk die man van die sneeuwklokjes gelijk krijgt en de economie en de vastgoedsector volgend jaar weer de weg naar boven hebben teruggevonden. Dan blijft de Mipim het aangename excuus om van 16 tot en met 18 maart 2010 in het vliegtuig te stappen en de thuisblijvers met een glimlach om de mond voor te houden een zware werkweek tegemoet te gaan.

Deze column is eerder gepubliceerd in Vastgoedmarkt maart 2009.

Reageer op dit artikel