blog

Boze Yimby’s eisen betaalbare behuizing

Projectontwikkeling

Al gehoord van de Yimby’s? Een sympathieke, snel groeiende beweging die net als de hysterische #Me Too discussie ontstaan is in Californië. Verder houdt alle gelijkenis gelukkig op. Al spelen sociale media en internet bij de verbreiding van de Yimby-boodschap uiteraard ook een grote rol.

Boze Yimby’s eisen betaalbare behuizing

Yimby staat voor ‘yes, in my backyard’, tegenhanger  van  ‘nimby’, ‘not in my backyard’. San Francisco Bay Area, de krapste woningmarkt van Amerika, vormt de bakermat van dit nieuwe protest.

Het zijn de millennials, de eind twintigers en begin dertigers,  die het spuugzat  zijn dat zij geen betaalbare woonruimte kunnen vinden.  Massaal bezoeken zij inspraakbijeenkomsten om luidkeels te betogen voor meer huisvesting, bij voorkeur ook het soort verdichtingsprojecten in binnensteden waartegen de ‘wel denkende’ nimby’s, zeg maar de gearriveerde ‘babyboomers’,  al decennialang met zoveel succes tegen ageren.

Een courgette. Dat vormt het symbool van de Yimby’s, lees ik in The Guardian. Dat zit zo. Toen een vrouw afgelopen zomer bij een inspraakavond in Berkeley, bakermat van het babyboomprotest  tegen de Vietnam Oorlog en speelplaats van lsd-prof Timothy Leary, met een courgette zwaaide, terwijl zij klaagde dat haar moestuin onvoldoende zonlicht zou krijgen door een nieuw woningproject, verwachtte zij bijval van haar medeburgers. Het waren tenslotte haar soort klachten – kleinschalig, zinnig, herkenbaar – die overal ter wereld jarenlang stedelijke woningbouwprojecten hebben gedwarsboomd. Niets was minder waar. Ze kon die courgette in haar reet stoppen. ‘Hoe durf je het over  courgettes te hebben? Terwijl wij onze huur nauwelijks kunnen opbrengen!’ werd haar voor de voeten geworpen door woedende millennials.

Het Yimby-protest steekt  inmiddels in tal van steden de kop op volgens de Britse kwaliteitskrant, van Seattle tot Sydney en van Austin tot Oxford.  Let wel: de Yimby’s lobbyen juist vóór nieuwbouw, zijn vóór hoogbouw en niet ertegen, gooien de knuppel in het linkse hoenderhok. Een verademing dus.

In Nederland  laten de Yimby’s tot dusverre helaas weinig van zich horen. Terwijl daartoe toch alle aanleiding zou zijn! Zie de enorme krapte op de woningmarkten van  Amsterdam en Utrecht en de hopeloze zoektocht van veel millennials naar betaalbare woonruimte. Neem mijn eigen zoon en schoondochter, twee hardwerkende journalisten die een krankzinnig hoge huur  betalen voor een klein appartement, en graag in Amsterdam willen blijven als ze kinderen krijgen, maar voor 350.000 euro slechts een krotje in Noord kunnen kopen.

Niet toevallig  zijn Amsterdam en Utrecht ook de twee grote steden die de meeste restricties opleggen aan hoogbouw. Met de plannen voor Sluiswijk, een nieuwe hoogbouwwijk met 28 torens  in hoogte variërend van 40 tot 143 meter, lijkt Amsterdam eindelijk een draai te maken. Maar waarom wordt Noord niet gewoon daadwerkelijk het Manhattan aan het IJ? Utrecht en Amsterdam kunnen zich spiegelen aan Rotterdam, daar schieten de woontorens  al jaren de grond uit, waardoor de woningmarkt van de Maasstad ook nu nog steeds een redelijk gematigde prijsontwikkeling kent.  Voor een verdere onderbouwing van het verband tussen hoogbouw en evenwichtige woningprijzen verwijs ik graag naar het geweldige boek van Edward Glaeser ‘Triumph of the City’.

Als de Yimby’s ook hier hun stem zouden verheffen, zou er wellicht ook echt vaart gemaakt kunnen worden met de uitvoering van al die prachtige plannen om voor 2030 maar liefst 800.000 woningen te bouwen in de Randstad. Doen ze dat niet dan dan blijft het waarschijnlijk luchtfietserij, strooien Nimby’s ongetwijfeld weer met succes zand in het raderwerk en doet de stroperige, bestuurlijke besluitvorming vervolgens de rest. Daarom jongens en meisjes roer de trom.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels