nieuws

Peter Driessen en Peter Paul Buys: ‘Er zijn voor miljarden aan deals door onze vingers gegaan’

Geen categorie

Peter Driessen (69) en Peter Paul Buys (62) hebben sinds kort formeel afscheid genomen van CBRE, de vastgoedadviseur waaraan zij sinds 2003 verbonden waren als European Directors Investments. Ruud de Wit neemt de rijke carrière van beide heren onder de loep.

Eerder werkten Peter Driessen (69) en Peter Paul Buys bij gevestigde bedrijven als Jacobus Recourt, Centraal Beheer en Algemeen Vermogens Beheer. In 1989 troffen ze elkaar in de directie van vastgoedfondsen van BCD Holdings, het beleggingsvehikel van John Venter van Vlissingen en sindsdien zijn ze beroepsmatig onafscheidelijk gebleven. Eerst met hun eigen vastgoedadvieskantoor BDR Real Estate, vanaf 1993 als Colliers BDR, vervolgens als Insignia BDR en vanaf 2003 in een vrije rol als vastgoedbeleggingsadviseurs bij CBRE. ‘We hebben de vastgoedbranche de afgelopen veertig jaar ingrijpend zien veranderen en dat is goed’, becommentarieert Driessen het afsluiten van zijn loopbaan. ‘We zijn verschillende karakters en juist daardoor konden we uitstekend als een tandem optreden’, voegt Buys eraan toe.   ‘Toen ik in 1985 aankwam op Atlantic Airport in de Verenigde Staten, vroeg de beambte van de immigratiedienst mij: ‘What business are you in?’’ Ik antwoordde: ‘Real Estate’. Hij voegde me vervolgens toe: ‘Lucky guy’. Vier jaar later werd me die vraag opnieuw gesteld. Ik weet niet of het om dezelfde beambte ging, maar als antwoord kreeg ik nu: ‘Poor guy’. Op dat moment waren net alle onroerend goedmarkten ingestort en was de rente zo hoog opgelopen, dat vastgoed voor beleggers niet meer interessant was.’ Peter Driessen (69) is een wandelend anekdoten boek. In de ruim veertig jaar dat hij in het commercieel vastgoed zit als makelaar, belegger voor institutionele vastgoedinvesteerders en vanaf 1991 als real estate investment adviseur, heeft hij talrijke belangrijke en omvangrijke vastgoeddeals wereldwijd aan zich voorbij zien gaan. Vaak speelde hij daarbij ook nog op de een of andere manier een rol. Altijd met zijn weliswaar zeven jaar jongere, maar in alle opzichten gelijkwaardige partner en vriend Peter Paul Buys. Samen hebben zij een nationaal en internationaal vastgoednetwerk waar niemand in Nederland aan kan tippen.

BCD Holdings
Peter Paul Buys (62): ‘Ik ken Peter sinds 1989. Peter was een jaar eerder gevraagd door John Fentener van Vlissingen om twee van diens institutionele vastgoedfondsen in de Verenigde Staten te leiden en een aantal kleinere Noro-fondsen in Frankrijk, Spanje en Engeland. Ik werkte toen zelf bij AVB, Algemeen Vermogens Beheer waar ik onder meer een Nederlandse vastgoedportefeuille van 1 miljard gulden wist op te zetten voor een achttal bedrijfspensioenfondsen. We hebben samen twee jaar lang de vastgoedfondsen van BCD Holdings geleid en besloten in 1991 een eigen vastgoedadvieskantoor op te zetten. Daarbij hebben we veel gehad aan alle ervaring die we bij BCD Holdings hadden opgedaan.’
Driessen: ‘We waren in die periode even makelaar-af, maar we misten de dealflow. Dat is toch het leukste van de vastgoedsport. Wie kan wat gebruiken? Het beantwoorden van die vraag zorgt voor de nodige adrenaline.’ Dit eigen kantoor – dat de naam BDR kreeg, samengesteld uit de eerste letters van de namen Buys en DRiessen – opereerde aanvankelijk vanuit een kantoor op het Museumplein en later vanuit een monumentaal pand aan de Prins Hendriklaan bij het Vondelpark.
Driessen: ‘We zijn met BDR zeer succesvol geweest. Onze specialisatie was ‘cross border deals’. Het is nu moeilijk voor te stellen, maar er was in Nederland nauwelijks sprake van internationale belangstelling voor Nederlands vastgoed. We hadden de Britten en de Scandinaviërs gehad, maar die waren van een koude beleggingskermis thuis gekomen. Nederlandse institutionele – en een aantal grote private beleggers – waren wel actief in het buitenland, en dan vooral in de Verenigde Staten. Vrijwel al het interessante Nederlandse vastgoed was in handen van Nederlandse pensioenfondsen. Maar we zagen dat er een nieuwe trend ontstond, namelijk het indirect gaan van de institutionele beleggers en dat er grote portefeuilles met vastgoed op de markt zouden komen. De grote internationale makelaars die nu de Nederlandse markt domineren, waren slechts beperkt in ons land vertegenwoordigd. Wij konden optimaal profiteren van de ‘witte vlek’.’

Colliers BDR
Buys noemt een aantal deals waarbij ze in die jaren waren betrokken, zoals de verkoop van de Amerikaanse portefeuilles van VIB, het latere Corio; de verkoop van de Alrena kantorenportefeuille in de VS (van ABN Amro Real Estate), en verkopen voor de pensioenfondsen van Hoogovens en Unilever, ook in de Verenigde Staten en in Canada. ‘Mede door deze transacties trokken wij als BDR de aandacht van Colliers International. In 1993 werden we gevraagd om de Nederlandse vestiging van Colliers te worden. Colliers was toen al een grote speler en marktleider in Azië, Canada en de westkust van de Verenigde Staten.’
Als Colliers BDR zijn Driessen en Buys – met vijftien medewerkers – uiterst succesvol. Driessen: ‘Een van onze grootste transacties was de verkoop van de Credit Lyonnais Tower in Rotterdam aan het Duitse fondsmanager CGI. Deze deal werd snel daarna gevolgd door nog drie aansprekende verkooptransacties in Rotterdam: de Eneco Building, de Rotterdam Building en het Media Markt-complex aan het Binnenwegplein. Maar ik herinner me ook de aankoop van de Allianz woningenportefeuille voor Achmea, bestaande uit 1875 woningen; de aan- en verkoop in Zweedse portefeuilles, zoals Klövern en Cultural, en de verkoop van de Rodin Shore Mall in Atlantic City. We hebben via ons kantoor in Hongkong ook het toenmalige ING Real Estate begeleid bij haar eerste stappen in Azië.‘ 
Buys: ‘Er zijn voor vele miljarden aan vastgoeddeal door onze vingers gegaan. Zelf vind ik de aankoop van de Matser-portefeuille voor AMEV en de aankoop van de Nomura-portefeuille met Italiaans, Frans en Duits vastgoed voor het net gevormde vastgoedfonds van de familie Brenninkmeijer, Redevco de mooiste deals.’ Begin 2000 krijgen Buys en Driessen signalen dat verschillende grote internationaal opererende vastgoedadviseurs belangstelling hebben voor hun bedrijf. Insignia uit New York – dat net Richard Ellis UK heeft gekocht – hapt toe en vanaf dat moment heet hun bedrijf Insignia BDR. In het augustusnummer 2001 van Vastgoedmarkt geeft het tweetal een van hun schaarse interviews.
Driessen in die editie van Vastgoedmarkt: ‘We zijn nu dan wel geen eigenaar meer, zeg maar gewoon werknemers, maar dat heeft onze betrokkenheid bij grote deals niet verminderd.’ Buys: ‘Wij zijn weliswaar een relatief klein kantoor, maar met de support van de kantoren van Insignia in New York, Londen en Frankfurt kunnen wij met onze kennis, service en dienstverlening uiterst effectief opereren en aldus betrokken zijn bij het afsluiten van grote deals.’

Insignia en Richard Ellis
De samenvoeging van Insignia en Richard Ellis in 2002 en de vorming van CBRE tot grootste vastgoedadviseur ter wereld een jaar later verandert hun positie. Driessen: ‘Ons kantoor sloot de deur en Insigina BDR werd opgenomen in CBRE. CBRE Amsterdam was begin deze eeuw nog maar een klein kantoor met ongeveer 50 medewerkers. Het management in de VS was zo verstandig de relatief jonge makelaars Marco Hekman en Rob Mans de leiding te geven en vooral onder leiding van Marco is CBRE in ruim tien jaar uitgegroeid tot de belangrijkste vastgoedadviseur in Nederland met nu 450 medewerkers. Voor mij en Peter Paul is het uitermate bevredigend dat wij binnen CBRE een vrije rol hebben kunnen vervullen om onze cliënten en deals te begeleiden. We kregen een speciale functie: European Directors Investments.’ Buys: ‘Wij zijn de enige personen binnen CBRE die die functieomschrijving hebben gehad. We hebben met grote voldoening en plezier nog eens dertien jaar kunnen werken met onze specialiteit, cross-border deals en hebben daarmee een bijdrage kunnen leveren aan de verdere groei van het kantoor. We hebben grote bewondering voor wat Marco met CBRE Nederland heeft bereikt en het is terecht dat hij nu tot in de hoogste regionen van het internationale bedrijf mee bestuurt en leiding geeft.’

Ingrijpende veranderingen
Driessen en Buys zijn van mening dat de afgelopen veertig jaar ingrijpende veranderingen in positieve zin hebben plaatsgevonden in de Nederlandse vastgoedbranche. Buys: ‘De professionaliteit van de sector is sterk verbeterd door opleidingen en trainingen. Ook het belang van data verzameling en research is toegenomen. Marktrapporten werden twintig, dertig jaar geleden met een natte vinger samengesteld, maar worden nu zorgvuldig onderbouwd met een scala aan marktgegevens.’
Maar vastgoed is ook anderszins wezenlijk veranderd, zegt Buys: ‘Vroeger had je vooral generalisten, nu zien we goedopgeleide specialisten op de verschillende vastgoeddisciplines. Bij een grote deal draait het allang niet meer om één persoon, maar om teams. Dat heeft er mede toe geleid dat het oude, vertrouwde begrip makelaar steeds meer wordt vervangen door dat van vastgoedadviseur. Het gaat niet meer om de deals zelf, maar hoe die tot stand komen.’
Driessen voegt daaraan toe: ‘Werd in 1975 een grote transacties nog beschreven op een paar A-4tjes, nu beslaat de vastlegging al snel 1.000 pagina’s of meer. Vastgoed was pakweg dertig jaar geleden vooral een lokale, nationale zaak. Nu is vastgoed internationaal. Zelfs in een klein land als Nederland zijn kopers en verkopers uit heel de wereld actief. En wij zijn ervan overtuigd dat de processen die leiden tot een deal, veel transparanter zijn geworden. Dat heeft mede te maken met een aantal ernstige incidenten, die diepe indruk hebben gemaakt, zoals de Klimop-affaire, de schandalen rond Vestia en die bij SNS Property Finance. Alles kun je tegenwoordig achterhalen en te weten komen, onder meer via internet, en dat maakt een due diligence ook veel makkelijker. Dat heeft er trouwens toe geleid dat de vergoedingsstructuren doorzichtiger zijn geworden.’

Gunnen en pitchen
Buys wijst nog op een ander aspect dat vastgoed lange tijd heeft gekenmerkt: de gunningsfactor. ‘Peter en ik hebben de afgelopen decennia een aanzienlijk netwerk opgebouwd en bij vastgoed is het gunnen van een opdracht lange tijd de norm geweest. Daar zat ook een beetje ‘voor-wat, hoort-wat’ bij. Dat is helemaal aan het verdwijnen, mede door de grote aandacht voor governance. Het gaat nu om tenders en pitchen. Ook wij hebben de afgelopen jaren steeds vaker aan een pitch moeten meedoen om een portefeuille te kunnen verkopen. Daar hebben wij overigens nooit een probleem mee gehad.’
Driessen: ‘Ik hou van pitchen. Je mag me ’s nachts wakker maken voor een pitch voor een vastgoedtransactie.’ Driessen komt nog met een treffende anekdote over het verzamelen van data. ‘Peter Paul en ik hebben altijd het belang van dat netwerk ingezien. Wij waren vanaf het begin lid van organisaties als Afire, INREV en Epra. Ik heb zelf zo’n beetje alle Mipims, dus vanaf het allereerste begin bezocht.’ Met een enorme knipoog: ‘Ik zorgde er in het begin voor dat ik bij de opening van de Mipim zo’n beetje als eerste naar binnen kon en liep dan langs alle stands om folders, marketingmateriaal en onderzoeksrapporten te verzamelen bij de grote internationale partijen. Ik verdween vervolgens met grote plastic zakken vol met materiaal over de internationale vastgoedmarkten naar mijn hotelkamer. Die bewerkte ik dan weer voor onze eigen business. In Nederland was er alleen Vastgoedmarkt, toen nog onder leiding van Dirk Rompelman, die relevante data verschafte over aanbod en transacties. Maar die gegevens betroffen alleen het Nederlands vastgoed. Het uitgeven van internationale marktrapporten is nu de gewoonste zaak van de wereld, maar dat was dertig jaar geleden zeker niet zo.’
Betekent de beëindiging van hun relatie met CBRE definitief het einde van hun vastgoedloopbaan? Buys: ‘Peter is zeven jaar ouder dan ik en heeft duidelijk aangegeven dat hij meer tijd wil besteden aan reizen, zijn liefde voor rally’s met klassieke auto’s en zijn gezin. We zijn zoveel jaren samen opgetrokken, dat ik me daarbij goed kan aansluiten. We hebben allebei een aantal toezicht- en adviesfuncties. Ook ík kan niet genoeg krijgen van reizen en ben net zo enthousiast als Peter van het rijden met klassieke auto’s, zoals deelname aan de Tulpen Rally. Voor ons dus zeker geen geraniums, want daar houden we allebei niet van.’ En wat doen ze als er toch weer iemand of een marktpartij uit hun netwerk bij hen aanklopt voor een mooie transactie? Zeggen ze dan beleefd maar beslist: nee dat doen we niet meer? Driessen en Buys kijken elkaar even aan en lachen vervolgens. Driessen: ‘Ik denk dat we dan toch wel even gaan praten om te kijken of we iets kunnen betekenen. Eventueel met inschakeling van CBRE. Het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan, zeker vastgoedbloed.’

Auteur: Ruud de Wit
Dit artikel verscheen in Vastgoedmarkt van juli 2016 

[Streamers] – Driessen: ‘Je mag me ’s nachts wakker maken voor een pitch voor een vastgoedtransactie.’ – Buys: ‘Vroeger had je vooral generalisten, nu zien we goedopgeleide specialisten op de verschillende vastgoeddisciplines.’

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels